Vader maakt brokken…

VLUU L100, M100  / Samsung L100, M100

De Brocken is met zijn 1141 meter het hoogste punt van het Nationale Park Hochharz in Duitsland, een uitverkoren plek om met een bezoekje te vereren op de vrije Hemelvaartsdag. Met duizenden trekt men op naar de top, te voet of per stampende stoomtrein, die vanuit Werningerode de tocht van bijna 60 kilometer in een kleine 2 uur aflegt. Het moet vandaag gebeuren, want het is boven zeldzaam helder. Wat opvalt tussen de vele toeristen zijn de groepjes mannen en jongens die luidruchtig plaatsnemen in de kleine, smalle wagonnetjes. En niet alleen lawaaiig zijn ze, maar ook vreemd uitgedost: met hoge hoeden en met worsten op de rug gebonden. En met plastic tasjes vol drank. Schnaps, bier en ongetwijfeld veel sterkere zaken. De jonge, blonde conductrice gaat tot onze grote verbazing rond met een mand vol likeurflesjes. Na gevlucht te zijn naar een stiller rijtuig begint het langzaam tot ons door te dringen: men viert vandaag ook ‘Vatertag’, op de 40e dag na Pasen en dat valt dus altijd samen met Hemelvaartsdag. Het christelijk gevoel dat deze dag zou moeten brengen wordt -voor wat betreft de heren- liederlijk om zeep geholpen op de tocht naar boven. Het is dan ook de dag dat de jongelingen worden ingewijd in de deugden en ondeugden van de mannelijkheid. In dit deel van Noord Duitsland draait alles op deze Vaderdag om de zogenaamde ‘Herrenpartie’ waarbij de deelnemers, mannen jong en oud, een gezamenlijk uitstapje maken waarop de alcohol doorgaans rijkelijk vloeit. Als doel kiest men vaak de toeristische plekjes en trekt daar naartoe van café naar café. Vandaag zijn we dus niet alleen. Dat is 2 rijtuigjes verderop goed te horen. De moedige conductrice barricadeert op het balkon de doorgang voor de feestvierders naar de rustiger gedeelten van het treintje, maar af en toe glipt er een tussendoor op zoek naar een wc. Grote pech, want die bevindt zich middenin onze coupé. Als ik de bevlekte broeken zie waarmee de mannen van het sanitair terugkomen, kost het mij weinig moeite mijn plas op te houden tot boven op de berg, bij de gedachte hoe het er in het rijdend toilet uit moet zien. Bij Drei Annen Hohne verlaten een aantal gezelschappen de trein en nestelen zich linea recta op het terras tegenover het stationsgebouw. Harde rockmuziek draagt tot ver in de dichte bossen op de hellingen van de Brocken.

De top van de Brocken ontvangt zijn gasten met alle egards en faciliteiten en wanneer het treintje leeg stroomt worden wij automatisch meegevoerd naar een van de vele eet- en drink- gelegenheden waar met moeite nog een vrij plekje te vinden is. Het is koud boven, zelfs op de terrassen in de zon zit men weggedoken in de jas met de kraag opgestoken. De deelnemers aan de ‘Herrenpartie’ deert het echter niet: de alcohol doet inmiddels zijn anti-vrieswerking. Ook het zelfbedieningsrestaurant hebben zij luidruchtig ingenomen. Van enige gereserveerdheid ten opzichte van de overige gasten is allang geen sprake meer. Gezelschappen klonteren samen, stoelen worden bijgeschoven. Wij vluchten naar buiten om -voor de terugreis- nog even te kunnen genieten van het fraaie uitzicht dat men van hier heeft over de Noord-Duitse laagvlakte. Je kunt vandaag kijken zover het oog reikt en dat is maar op 60 dagen per jaar het geval. Rumoerige groepen mannen, met de fles in de hand, trekken rondom de voormalige Russische afluisterpost die tot ver in het Westen elk gesprek en elke beweging kon volgen. Altijd, 365 dagen per jaar. Of de top nu wel of niet in nevelen gehuld was.

Op de terugweg gaat het mis en maakt vader brokken. Achter mij op het balkon van het rijtuig slaat de vlam in de pan en begint men amok te maken met de overige passagiers. Wanneer een aanwezige Nederlander wordt uitgemaakt voor ‘kaasvreter’ heeft de door drank benevelde schreeuwlelijk de lachers in de coupé op zijn hand. Slechts een enkeling stoort zich aan het feit dat de blonde conductrice verbaal en fysiek wordt lastig gevallen. En we hebben het hier niet alleen over opgeschoten jongelui, maar over eerzame huisvader die -overmeesterd door de drank- nu legitiem alle ondeugden van hun mannelijkheid etaleren. “Jude, Jude” wordt op het balkon in koor aangeheven. Ongegeneerd en met volle overgave. Ik peil de reacties in de volle coupé: geen blikken van afkeuring, slechts instemmend gegniffel… Het rechts-extremistisch gevoel ligt in deze contreien blijkbaar nog heel dicht onder de oppervlakte. De heren met de hoge hoeden in de banken achter mij krijgen hier al lang niets meer van mee. Ze besproeien elkaar met bier of zitten doelloos voor zich uit te staren…

Bij Drei Annen Hohne loopt de trein leeg en gaat ieder zijn eigen weg. Naar de aansluitende treintjes verder de berg af of naar een volgende terras. Of terug te keren naar zijn eigen Anne die vandaag de hele dag buitenspel heeft gestaan, maar blij zal zijn dat zoonlief of manlief deze ‘Vatertag’ ongeschonden is doorgekomen. Want de statistieken liegen niet: een duidelijke piek in het aantal vechtpartijen op de Hemelvaartsdag en 3 keer zoveel auto ongelukken onder invloed van drank. Wij keren terug naar Werningerode en later terug naar Nederland. Met nog een Vaderdag op 19 juni in het verschiet. Tijd genoeg dus om mijn zegeningen te tellen en mij straks zeer deugdzaam voor te doen wanneer ik de douchefris en aftershave weer in ontvangst mag nemen. Grote kans dat de Brocken dan weer in nevelen gehuld zal zijn en het gebeurde op deze ‘Herrentag’ met de mantel der liefde heeft bedekt…

Advertisements