Mijn lief (gedicht)

Mijn lief gedicht hoe kan ik je laten rijmen
in een schema door anderen voorgeschreven.
Het opgedrongen keurslijf tot in’t ultieme doorgedreven
levert slechts zinnen die niet makkelijk zijn te lijmen.

Was je maar vrij, ik kende al je hartsgeheimen
zonder die wetmatigheden vrijelijk aan mij blootgegeven.
Geen regels en geen rijm, een duidelijk statement afgegeven,
het is het thema dat telt, niet het kreupelrijmen.

Aldus bevrijd, liggen alle opties ineens weer open,
jouw zoete woorden als vlinders in de zomerzon
op tere vleugels van onder mijn toetsen uit gekropen.

Mijn lief gedicht laat mij nu dan hopen
op een stille plek achter de horizon
waar ik mijn pen in goud kan dopen.

Cees Sleven © maart 2019

Advertisements

Gezicht

Gezicht, in de verste verte geen voltooid van zien,
want zien doe je alleen met beide ogen.
Het gezicht vermag meer, met zintuigen die alles mogen
en soms te ver gaan, over de grens misschien.

Het zijn instrumenten waarvan ik mij bedien
voor een helder beeld, meestal vrolijk, maar ook bewogen.
Dan verstart de blik en moeten tranen drogen.
Prijs die ik betaal voor de gevoelens die ik dien.

Het gezicht verwordt tot een vlekkerig lijnenspel
met diepe rimpels door het leven meegegeven
en trillende mond waarmee ik al het zonnige nog doorvertel.

De oren reeds stil, de reuk al lang weggedreven,
het zijn mijn handen waarmee ik navertel,
en hoop alles te hebben opgeschreven.

Cees Sleven © februari 2019