Mijn Indian Summer van 2018

 

Seven Sisters from Seaford Head

Mijn Idian Summer van 2018 breng ik door aan de Engelse zuidkust samen met het gezin van mijn jongste dochter. Geen cultureel zwerven in mijn eentje dit keer, maar intens genieten van de nabijheid van deze levendige familie met twee opgroeiende meiden. Het is hun eerste keer Engeland en sinds de ontscheping in Dover is alles vreemd en fascinerend voor ze. Engeland is een eiland en dat benader je met respect. Alleen per boot onderga je het echte eilandgevoel en de aanblik van de uit zee oprijzende krijtrotsen geeft je het gevoel echt iets achter te laten. Met een week in het verschiet vol tegenstellingen en charmante tegendraadsheid. Een hele natie die links rijdt, omdat het naar die kant makkelijker afstappen was voor de schrijlings zittende amazone. Ik ontferm mij over de taak van het links rijden en onder het alles overspannende, fraaie najaarsweer volgen wij de kustweg naar Seaford, een slaperige badplaats aan de voet van de Seven Sisters. Hoewel het al ver buiten het seizoen is, krijgt de zomer een verlenging met zwemmers in zee en strandgangers badend in het zonlicht. Zilverglitter op de golven, met toegeknepen ogen turend naar de schepen in de verte. Later op de middag zet het warme najaarslicht de Seven Sisters in een geelrode gloed als afscheid van alweer een fraaie herfstdag. Langzaam zal de zon in zee zakken en zullen de vogels gaan slapen. Traag zullen zachte nevelflarden tevoorschijn kruipen en durft de adem van de avond het huiverende wateroppervlak nauwelijks te beroeren, bang om door een rimpeling te veroorzaken haar uit haar zomerse droom te ontwaken. Een avond zonder dauw op de velden met af en toe een lichte, droge wind die de eerste afgevallen bladeren in kleine cirkels op en neer laat draaien. Een perfecte halve maan hangt in een wolkeloze hemel boven dit schouwspel, waaraan de mens zich onttrekt en binnen de veilige muren van zijn onderkomen vermaak zoekt. De avond die aanbreekt met kindergelach en
-gejengel, bedpogingen en kinderangsten totdat ook binnen eindelijk een weldadige rust neerdaalt. De nacht trekt over deze plek die niet ons thuis is, maar waar wij ons toch thuis voelen. Tot aan de volgende ochtend die met een oranjerode zon de nieuwe dag aankondigt. Een dag van rollende heuvels die loodrecht in zee eindigen, de plek ook waar menig leven bewust beëindigd wordt, getuige de kruizen en gedenktekens die de rand markeren. Plastic bloemen en linten fladderend in de wind. Soms is de lokkende stem van het water niet te weerstaan en neemt de zee. En zwijgt deze verder dan het graf. Reddingsdiensten doen hier fabuleus goed werk en trachten, vaak met succes, de radelozen richting politie of geestelijke gezondheid te praten. In weer en wind patrouilleren deze helden langs de kust in hun feloranje rescue-outfit, schaduwen zij de eenzamen.
Voor ons is het ook de dag van scones bij de thee en het wachten op hoog water. Sneller dan verwacht komt de vloed opzetten en rollen schuimende golven zich uit over het kiezelstrand. Tot het strand geheel verdwenen is en de Seven Sisters met hun voeten in het water staan. Rozig van weer en wind eten we ‘s avonds in de pub en doet de cider zijn werk: uitgelaten lopen wij door het uitgestorven plaatsje huiswaarts.
Het blijft zomeren aan de zuidkust van Engeland. Badplaatsen als Brighton en Hastings leven weer op terwijl het omringende landschap nu pas langzaam begint te kleuren onder de nog altijd staalblauwe hemel. Attracties zijn nog in volbedrijf en ook de fish and chips zaakjes hebben over klandizie, ja ook de onze, niet te klagen. Een bonte stoet aan dagjesmensen trekt aan ons voorbij, velen van bovengemiddeld gewicht en leeftijd. Wij wuiven onze zonden vandaag weg met het gemak van de passant die beterschap belooft, thuis, met ingang van de nieuwe week. Wie straks blijven zijn de vele daklozen die nu in de najaarszon de vele bankjes op de boulevard bevolken. Uitzichtloosheid en welgesteld zijn gaan hier, op deze smalle kilometers aan zee, zij aan zij. De een zonder hoop op beter, de ander zich bewust van de onherroepelijke neergang, met een Brexit in het vooruitzicht. Maar Engeland zal altijd wel Engeland blijven, eiland losgeweekt van Europa. Waar de slechtste wegen de mooiste uitkijkjes bieden, maar waar de linksrijdende bestuurder dan weer het minst van kan genieten. Waar men de kunst verstaat de tijd stil te kunnen zetten, zodat zelfs de zomer eeuwig voort kan duren.
Wij moeten terug, verwisselen straks links weer voor rechts en stappen van de zomer de herfst binnen. Met dierbare herinneringen aan die bijzondere Indian Summer van 2018…

Cees Sleven © oktober 2018

Advertisements