Just a face in the crowd

Face in the crowd

“Hé, jij daar!
Ja, jij! Waarom dek je je oren af?
Teveel lawaai om je heen?
Zou ik ook hebben. Zoveel geluiden, zoveel meningen.
Of wil je er niet bij horen en er het liefst buiten staan?
Misschien raast de chaos door je kop die letterlijk op barsten staat.
Iedereen lijkt zich van jou te hebben afgewend.
Op die ene na die je keihard in je gezicht staat uit te lachen”.

Ik lees spanning in je ogen, spanning die te hoog is opgelopen.
Een schreeuw om hulp die bijna te laat kwam.
Je nam pillen, veel pillen om maar van alles af te zijn,
of om tenminste rust te creëren. Rust in je hoofd. Rust in jouw wereld.
Een boze wereld waarop jij de grip bent kwijtgeraakt.
Een wereld vol formulieren, digitale bestanden en grijpgrage instanties,
die je voortdurend in de nek hijgen.
Je ging naar de zijlijn, daar waar het stil is.
Waar Eenzaam met een hoofdletter geschreven wordt.
Pillen, bijna teveel pillen om niet terug te keren.
En daar sta je nu, met de handen op je oren.

“Hoe gaat het nu? Weer een beetje beter dan gisteren?
We willen je helpen hoor, wij zijn er voor jou!”

De knoop in zijn hoofd blijkt niet te ontwarren.

“Ik ga met je mee, je vindt mij aan je zijde”

De eetlust is weg, hij krijgt geen hap door de keel.

“We hebben het beste met je voor, laat je niet kisten!”

Hij trilt als een riet, zijn ogen staan dof.

“Kom, zeg iets! Praat tegen mij”

“Ik hoor je niet. Heb mijn oren afgedekt.
En ik schreeuw, schreeuw héél hard, schreeuw de longen uit mijn lijf.
Want ik lijd pijn, al kan ik dat niet met gips om een arm bewijzen.
Mijn pijn zit in de steen op mijn maag, in mijn dichtgeknepen keel en in de wanorde in mijn hoofd. Misschien durf ik je het te vertellen, als ik alle moed weet te verzamelen en op enig begrip mag hopen. Ziet niemand dan hoe heftig mijn pijn is?
Kijk alsjeblieft niet op mij neer, ik ben niet zielig, ik vecht om serieus genomen te worden.
Mijn schreeuw om hulp maakt verdrietig, omdat het de enige uitweg leek.
En nu sta ik daar, vol schaamte en angst om afgewimpeld te worden.
Nee ik ben geen aansteller, maar vraag om een beetje begrip en aandacht.
Noem het liefde…

Cees Sleven © maart 2016
Illustratie: Peter van Hugten © 2015