Wat doet deze smaak me je?

Wat doet deze smaak met je?

Met een licht gevoel van schaamte omdat ik er toch weer tot op het laatste moment mee gewacht heb, maar ook met een verwachtingsvolle nieuwsgierigheid open ik de enveloppe die antwoord gaat geven op de vraag “Wat doet deze smaak met je?” Er rolt een snoepje uit met de afbeelding van een appel op de wikkel. Wat doet de smaak van appel dus met mij. Gelijk flitsen mij allerlei gedachten door het hoofd. De verste gaat terug naar het paradijs waar Eva de verleiding met een appel door de slang niet kon weerstaan en vervolgens de hele mensheid in duistere misère stortte.
Te zwaar onderwerp voor nu. Met de kennis van nu heb ik daar wel een mening over, maar om die hier te opperen is spitsroeden lopen met alleen maar dames aan deze tafel.
Hoewel de appel niet mijn favoriete stuk fruit is -dat heeft alles te maken met de aanwezige schil die er, hoe verleidelijk mooi getekend en gekleurd ook uitziet, van mij af moet- ben ik wel gevallen voor die heerlijke zoetzure smaak die steeds weer zo bepalend is voor het pure fruit, maar ook terugkomt in appelsap, appelmoes en appeltaart. Torenhoog mijn favoriet hierbij is de Normandische cidre of Engelse cider. Dat beetje alcohol en dat vleugje belletjes maakt dit drankje helemaal af en tovert beelden voor mijn ogen van rijke appelgaarden, gekoesterd door de zon en gelegen in de meest arcadische landschappen… Overtreffende trap is natuurlijk een glaasje Calvados, maar ik wil niet bij jullie als alcoholist te boek staan.
Ter inspiratie voor deze verhandeling heb ik een langspeelplaat opgezet van de Beatles (ja, ik was van de Beatles), zo’n glimmend-zwarte vinylschijf met een doorgesneden appel op het label. Apple, als exclusief platenmerk voor deze Britse formatie die zo’n stempel drukte op mijn jeugd. Het nummer “No reply” brengt mij mijn eerste jeugdliefde in herinnering, een periode van kalverliefde en ontluikende jaloezie. Ineke was haar naam en ze was het vriendinnetje van mijn zus. Zij 14, ik 17 en ik moest maar eens terugkomen als ik mijn school had afgemaakt volgens haar ouders. Ineke woonde bij ons in de buurt op de kade en het was een verwarrende tijd, een tijd van smachten en niet kunnen eten, en van heel veel de hond uitlaten om maar een glimp van haar op te kunnen vangen. Handje in handje lopen in de Kinkerstraat als hoogst haalbare, net buiten de veilige buurt waar ik opgroeide, maar ver genoeg weg van haar ouders en mijn zus. Maar er kwam een andere jongen in haar leven, Ineke gaf niet langer thuis. “‘Cause you walked hand in hand with another guy in my place” Ik kijk wat mistroostig naar de draaiende appel op mijn draaitafel. “No reply” als samenvatting van mijn eerste echte verliefdheid. Slechts 2:15…
Veel later trouwde ik met Annemieke, een collegaatje van mijn zus uit het bejaardentehuis waar ook mijn oma verbleef. Ook oma kreeg in die tijd meer dan gemiddeld bezoek van haar kleinzoon. Het verliefdheidsmechanisme bleek gelukkig nog steeds zo te werken. Zonder de tussenliggende 45 jaar samen te vatten, pluk ik met die Annemieke rijpe appels op de appelplukdag in het Gelderse Rha. De appels licht optillen, een kwart slag draaien en in de volle hand opvangen. Gevallen appels dienen ook geraapt te worden. Als het leven zelf, vallen en opstaan. In de steeds voller wordende plastic tas vang ik, heel even maar, een glimp op van een heel leven van zonnedagen, maar ook van verdriet dat is blijven hangen. En van alles dat geweest is, en gebeurd is, het licht en donker van een mensenleven, weerspiegeld in de glimmende huidjes van de Elstars en het gewicht van de tas. Tussen springkussen en wafeltent, onder vlaggen die klapperen in de warme najaarswind zit aan een houten picknicktafel een tienerstel verliefd te wezen. Te midden van de appels van Rha is dit voor hen een markering in de tijd op een ritme dat de weken door de zomer droeg. Op hun mobieltjes vegen zij zichzelf terug in de tijd. In een tijd van tweets en gehaaide one-liners worden oordelen gemakkelijk geveld. Een mening is rap gevormd en geventileerd. De waarheid is gelukkig genuanceerder. Hopelijk geen “No reply” voor dit stel. Met een gerust hart en met het oog van de kenner zie ik dat het geen Samsung is, maar een Apple…

Cees Sleven © september 2018

Advertisements