#Birdbox challenge

Belevingstheater, opdracht:

Ga op klaarlichte dag ergens in de/het stad/dorp zitten op een trap, bankje of rand. Kijk hoe lang je het durft om je ogen te sluiten. Maar let op de geluiden die je hoort. Val niet in slaap, maar stop als je aangesproken wordt. Hoe is dit om te doen en wat gaat er door je heen? Wat hoor je eigenlijk allemaal? Probeer jezelf uit te dagen door een plek te zoeken waar redelijk wat andere mensen langs komen. #Birdbox challenge

Doesburg, zaterdag 19 januari 2019.

“#Birdbox challenge” staat er als samenvatting onder mijn opdracht geschreven. Dat belooft niet veel goeds. Iets met een blinddoek of zo? Het zou toch een onvergetelijke ervaring in POSITIEVE zin worden? Op het ergste voorbereid en goed ingepakt zoek ik het bankje op dat staat op de kruising van de Markt en de Kerkstraat in Doesburg. Als ik ga zitten, geeft het bankje mij een koude begroeting. Op mijn beurt begroet ik de Vietnamese meneer in het loempia tentje, want die staat in mijn zichtlijn richting kerk. Gehoorzaam aan de opdracht sluit ik de ogen, maar niet voor lang uit angst aangesproken te worden in de trant van “is alles wel goed met u meneer, kan ik iets voor u doen?” Mijn leeftijd, de plek en de situatie zouden daartoe te veel uitnodigen, dus ik besluit om mij met open vizier te richten op mijn omgeving en mijn overige zintuigen het werk te laten doen. Als een godsgeschenk slaat de Martinitoren 12 slagen en wanneer het 12e uur langzaam versterft tussen de oude geveltjes, rest mij als bonus orgelspel dat uit de kerk tot mij komt en zich vermengd met de geur van vers gebakken loempia’s. Mijn blik glijdt naar het glazen vredesmonument van Jan Wolkers dat prachtig uitgelicht wordt door zonlicht dat tussen de huizen door valt. “Toen de klok zweeg verschenen de vogels van de vrijheid” luidt de tekst, doelend op de nadering van geallieerde vliegtuigen toen de Duitsers in 1945 op het laatste moment nog even de toren opbliezen. Achter de silhouet van de herbouwde toren trekt een grote V-formatie ganzen richting zuiden. Hun gegak is duidelijk hoorbaar in de ijle winterlucht. Je kunt de naderende kou maar beter voor zijn.
Ik heb de ogen open, dus ik word NIET aangesproken. Gewoon een oudere man op een bankje, genietend van het moment. Op weg terug naar huis zie ik wat oudere mannen druk converserend in een bushokje zitten. Ik ken dat hokje, die mannen zitten er altijd. Oude mannen in een bushokje met altijd weer dezelfde verhalen. Laat mij mijn geluksmomenten nog maar even alleen beleven. Ook al is het met de ogen open…

Cees Sleven © januari 2019

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s