27 november 2027, terug naar het einde der aarde


Calvaire de Lannédern, Finistère / Bretagne

Snel en onomkeerbaar daalt de avond neer over Finistère, Bretagne’s vooruitgeschoven post in de Atlantische Oceaan. Vandaag los ik een belofte in aan mijzelf om nog eenmaal hier terug te keren op deze afgelegen plek aan het einde van de aarde. Achter de hoogten van de Monts d’Arrée ligt het verankerd in de oceaan, opdoemend uit de mist en geteisterd platgeslagen door de meestal aanwezige wind. Bijna geïsoleerd land, overgeleverd aan de wil van de natuur. Hier ben ik naartoe gekomen, hier ook ligt mijn bestemming.
Al spoedig hangt de maan in al haar volheid aan de hemel, een hemel zó helder, dat de vele sterren die je normaal zou moeten kunnen zien, bijna onzichtbaar blijven. Het is een welhaast magisch moment wanneer ik weer oog in oog kom te staan met de alom aanwezige oceaan. Aan mijn voeten heeft deze een groot stuk rots weggeslagen, waardoor ik een vrij zicht heb op het onmetelijke water. Ik kijk neer op de golven die niet opgeven om op de rotsachtige kust in te beuken en in oplichtende, steeds wisselende sluiers van zout en water uiteen te spatten. Terwijl ik in het laatste schemerlicht naar de flauw gekromde verte staar, onderga ik opnieuw de absolute stilte, waarbij het geluid van de branding diep beneden mij en het rauwe gekrijs van de meeuwen boven mij slechts accenten zijn van deze perfectie, en geen verstoring.
Onder mij de woeste golven, aan de andere kant ligt langzaam aflopend, drassig veenland, vrijwel geheel met mos begroeid. Ik realiseer mij plotseling de hachelijke situatie waarin ik mij bevind. In meerdere opzichten in wankel evenwicht op de rand van deze rotspunt. Nog nooit ervoer ik tegelijk een dergelijk geluksgevoel, en daarnaast zo’n angst voor het onbestemde, hier waar het land zich verliest aan de zee, het Finis Terrae, het einde van de aarde.
Wat kom ik hier eigenlijk doen? Op zoek naar de culminatie van mijn verering, de projectie van mijn verlangen? Vragen en nog eens vragen… Ik daal af over het glinsterende mos en vang nog een laatste glimp op van het spel van aanrollende golven op de zwarte, standvastige rotsen waarop de zee een salto mortale uitvoert. De wind doet mij huiveren: onthaasten is verstuiven, zoals het schuim van de golven in de wind. Ik keer terug naar de baai en bij het licht van mijn zaklantaarn, herlees ik nog eenmaal deze brief voor ik hem durf toe te vertrouwen aan de aangespoelde fles, eens geboortig in Fleurie, ’n zonovergoten plek in de Bourgogne. Dat valt althans op te maken uit het vage opschrift op het door zout uitgevreten etiket. Nog even hou ik de fles vast bij de hals en dan… vooruit, daar ga je weer! Vanaf Finistère retour… Eerst nog een lichte aarzeling, maar dan vindt de fles weer het gezelschap van de golven die hem verder en verder zullen meevoeren. Naar onbekende wateren, geleid door de sterren.
Misschien wil ik hier wel blijven of uiteindelijk thuiskomen, rust vinden op het kleine kerkhof van Lannédern. Het warme najaarslicht zal er de enclos binnenvallen en langs mijn grafsteen strijken. De Monts d’Arrée zullen mij omringen en daarachter zal de nooit aflatende strijd tussen de woedende watermassa’s en de koppige granietharde rotsen eeuwig voortduren. Dood of leven, de scheidslijn is slechts een krijtstreep, waarop vast in vloeibaar overgaat, houvast transformeert naar oneindigheid.
Ook in Bretagne versterven de seizoenen, laat het laatste herfstblad aarzelend los. En alles zal vrede ademen, harmonie, eeuwigheid…

Cees Sleven © november 2017

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s