Archie, de man van staal

 

Er was eens…
Er was eens een held, een held uit mijn jeugd.
Archie was zijn naam, Archie de man van staal. Archie was een robot.
Ik verslond zijn avonturen, elke keer weer als de nieuwe Sjors door de postbode bezorgd was.
Archie was ongelofelijk sterk en handig, waardoor hij zich steeds uit de meest onmogelijke situaties wist te redden. Hij beleefde samen met de vrienden Ted en Ken de wildste avonturen en o wat zou ik graag deel uitmaken van die vriendenclub! Reizend over de hele wereld, het ene na het andere avontuur belevend en je altijd beschermd weten door Archie de man van staal!

Bij ons in de buurt was een kleine speelgoedwinkel die gedreven werd door een stokoud mannetje dat ik in de winkel heen en weer zag schuiven wanneer ik, met de neus tegen de winkelruit gedrukt, al het moois in de etalage bewonderde. Met mijn mouw veegde ik dan de condens van de ruit voor een nog helderder blik. En daar stond mijn held: 20 cm metaal te schitteren in het invallende zonlicht. Fier stond hij daar, een beetje achteraan, maar met een open blik naar buiten gericht en met een glimlach op het gezicht.
Op een dag schraapte ik al mijn zakgeld en moed bij elkaar en na een laatste blik in de etalage ging ik het winkeltje van de oude man binnen. Nog maar even en dan zou Archie mijn leven binnenstappen. Hoe anders voelde het daarbinnen. Was het het stof en de muffe geur van het oude speelgoed, of toch iets anders? Ik voelde dat ik daarbinnen werd gadegeslagen, of afgeluisterd, of misschien wel beide. Als ik muisstil midden in de winkel stond, voelde ik dat iemand tegen mij probeerde te praten. Maar er was verder niemand, de oude baas schuifelde wat achter in het magazijn en al het speelgoed stond bewegingsloos op de planken.
Toch was er aan een van de poppen iets bijzonders. Een mannetje, gemaakt van stokjes en stalen veren lag op de grond tussen de etalage en de wandkast. Ik raapte hem op zette hem op de dichtstbijzijnde plank. Maar hij wilde niet blijven staan. Ik bleef proberen hem rechtop te houden tegen de achterwand, maar hij zakte steeds in elkaar. Zijn ogen waren half gesloten waardoor hij er vermoeid uitzag. Zijn veren lichaam wilde niet meer. Half liggend op de plank liet ik hem achter op weg naar Archie, mijn held.
Voorzichtig lichtte de oude man voor mij de blikken pop van de plank en met het zakgeld stevig in mijn vuist geklemd volgde ik hem naar de toonbank. En daar lag hij weer op de grond, de verenman, onderuit gegleden en van zijn plank gevallen. Nu was het de beurt van de man de pop op te rapen en even later stond mijn Archie en lag de verenman gebroederlijk naast elkaar op de toonbank. Plots veerde de verenman op, spande al zijn veren en toverde een brede glimlach op het gezicht. Archie kreeg een twinkeling in de ogen. Ik keek er met opengevallen mond naar. Dit was de oude man niet ontgaan.

“Goed gespaard jongen?”, vroeg de man.
“Precies gepast meneer”, antwoordde ik trots.
“Neem ze allebei maar mee, je krijgt er twee voor de prijs van één. Zorg maar goed voor ze jongen, ik denk dat ze bij jou een spannender leven zullen hebben!”.

Dankbaar en in de blijde verwachting binnenkort definitief opgenomen te zullen worden in de vriendenclub, nam ik afscheid van de oude man en liep met mijn beide helden in de armen geklemd naar de winkeldeur. Daar, op een lage plank, stond stoffen olifant, grijs met wit en kraaloogjes En een lange snuit. Die blies toen ook dit verhaaltje uit…

Cees Sleven © juni 2017
Tekening: Petra Heezen

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s