Oude liefde roest niet

Bello_Bergen

Bestaat er zoiets als liefde van een ding voor de mens? Of werkt dit gevoel van opperste genegenheid alleen maar in één richting? Met een foto uit mijn jeugd probeer ik de eerste vraag positieve te beantwoorden.

Liefde op het eerste gezicht dat was het. Zover er natuurlijk sprake kon zijn van liefde tussen een stoomlocomotief en een jongetje van 6. Van mijn naam moest je het niet hebben, Bello, maar misschien was het mijn voorkomen, mijn werklust, of misschien wel mijn rechtlijnigheid die je aansprak. Zonder omhaal van A naar B, van Alkmaar naar Bergen aan Zee.

Langs de baan
In 1955 kwam je in mijn leven als een klein stipje dat, voorovergebogen met één oor op de rails gelegen, gespannen mijn komst afwachtte. Groter en groter groeide je tot ik meer details kon onderscheiden: korte broek, zwart jasje en een verwachtingsvolle, maar ook angstige blik in de ogen toen je ruim op tijd door je vader opzij werd getrokken. Ik hield in en op het moment dat de angst in je ogen plaatsmaakte voor een brede glimlach, siste ik dankbaar en verwelkomde ik je met wat korte stoten op mijn stoomfluit. Langzaam verdween je weer uit zicht, ik zag je mij nog heel lang nastaren. Daarmee was een liefdesband voor het leven gesmeed, daar in die duinen bij Bergen aan Zee.

Familie
Snel daarna kwamen wij elkaar weer tegen en stelde ik je voor aan mijn familie. Eén grote familie die woonde in het Centraal Station van Amsterdam. Van daar maakten wij ritjes waarbij wij je lieten kennismaken met de wereld die wij als een panorama aan je voorbij lieten trekken. O, wat kon je genieten van al die lichtjes die langzaam maar zeker in het zwart van de nacht verdwenen. De voorste bewogen naar achteren, de achtersten schenen met je mee te bewegen om uiteindelijk toch de moed op te geven om verder met je te reizen.

Venster op de wereld
Ik creëerde een stukje veiligheid aan het raam voor je, jij nam een stukje thuis mee in je koffer, met zaken die je koesterde en je rustig maakten. Een knuffel, die je met zijn neus tegen mijn raam drukte, om je enthousiasme voor die wonderlijke wereld om je heen met iemand te kunnen delen. En later werden dat boeken en je eigen muziek. Het heerlijke gevoel om alles te kunnen doen wanneer je er maar zin had! Ook kon je uren alleen maar naar buiten staren, het maakte je hoofd leeg, zij je, en het bracht je op creatieve ideeën. Zeker wanneer de bewolking brak en de zon tevoorschijn kwam! Een lage horizon waarboven zich een prachtige wolkenlucht schilderde. Mijn raam als schilderijlijst, waar jij onweerstaanbaar in werd getrokken. Maar ik maakte je ook tot een verslaafde voyeur en de wereld die ik jou toonde was niet altijd even fraai. En toch koos ik jou, want ik weet: oude liefde roest niet.

Heel af en toe mag ik het daglicht nog even aanschouwen wanneer de treinendoos van zolder wordt gehaald en ik te midden van jouw familie mijn rondjes mag draaien voor de kleintjes. En daarmee blijkt onze liefde nog altijd wederzijds.

Cees Sleven © mei 2016

Bij de foto: “Bello” in het station van Bergen aan Zee, 1955.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s