De reis van mijn leven

Als je in je vroege jeugdjaren een glimp mag opvangen van het magische van de grotemensenwereld en dat zonder angst met gretigheid ondergaat, dan ben je voor het leven besmet en is dat bepalend voor je verdere levensreis. Toen later die beelden verdrongen dreigde te worden door een meer rationele voorstelling van het wereldgebeuren, kon ik althans gelukkig het tij keren door me te realiseren dat je niet zo maar straffeloos die eerste indrukken uit het verleden kunt laten wegnemen.

Nog altijd koester ik het feit dat ik van mijn vader plaats moest nemen onderaan de voet van de toren van onze parochiekerk en mijn blik omhoog moest richten naar waar het kruis schitterde in het zonlicht. Het was echter niet dit symbool van eeuwig leven dat fascineerde, nee het waren de voorbijzeilende wolken die achter de torenspits vandaan kwamen die het perspectief vervolmaakten en mij een gevoel van eerbied, zeg nederigheid bijbrachten. Zonder dat er een woord over gesproken werd. Alleen maar kijken en ondergaan.

Het was ook mijn vader die mijn fantasie wist te prikkelen en mij, bewust of onbewust, bij de hand nam in mijn ontwikkeling van kind tot volwassene door mij Fredrik van Eedens ‘Kleine Johannes’ te laten lezen, dat wonderlijke sprookje over goed en kwaad en de zoektocht naar geluk. Een reis door levensfasen die mij tot op de dag van vandaag is bijgebleven wanneer de lucht boven de horizon rood en purper kleurt en de weinige wolken zich een grot vormen van waaruit de zon haar laatste gouden stralen naar mijn wereld stuurt. ’n Beeld mij zo vertrouwd, zo gekoesterd, als deelde ik mijn plek op deze aarde met Windekind zelf. ‘De Kleine Johannes’ als bewaker van mijn kinderlijke fantasie en het sociale gevoel in mijn grote mensenleven.

Onderscheid maken, structuur en vormen leerde ik van de natuur, lyrische ervaringen die van essentieel belang zijn geweest om te worden tot wie ik nu ben. Belevenissen met hoofd, handen en hart, met elk zintuig op scherp. Een blik naar de verre horizon waar het land via steeds diffusere lagen blauw opgaat in de hemelboog gaf betekenis aan de begrippen voor en achter, dichtbij en veraf. Basiselementen aarde, water en lucht, waaruit ook ik ben opgebouwd verbinden mij met de natuur, maar in de totale vrijheid er een eigen interpretatie aan te mogen geven. Zelfs als die natuur vijandig is, de verlatenheid van een landschap te indrukwekkend en het weer te onberekenbaar, ja zelfs wanneer het licht te onvoorspelbaar is. Dan maakt de sluiter van mijn fototoestel overuren op zoek naar dat ene beeld, het vastklampen aan alles wat ik geleerd heb. Dan keren mijn vervlogen beelden terug in de scherpte; zon en wolken verdringen zich voor de zoeker. Dan word Ik languit liggend in het gras en in te tijd gedwongen. Natte knieën… Langzaam geeft de natuur zich dan gewonnen. En voel ik mij onverbrekelijk verbonden.

Op mijn levensreis ben ik ook altijd gefascineerd door de kunst van het versieren. Niet van het andere geslacht, want met ons mensen is het op dat vlak treurig gesteld. Zeker wij mannen zijn van nature niet voorzien van allerlei uiterlijke pracht en praal die bij rituelen rond het voortbestaan op commando te voorschijn komen. Nee, het sinds mensenheugenis versieren van alles wat er door onze handen gaat. De kunst van het versieren kent zijn flamboyante hoogtepunten en zijn perioden van verstilling, maar in alle gevallen opent het de ogen voor de schoonheid in de kunst. Even sta ik weer voor die ontroerende Madonna met Kind in dat eenzame kerkje naast die morsige boerenhoeve, ergens in de Eifel. Met vaardige hand uit eerlijk hout gesneden en met vage kleurresten van wat eens een prachtmantel moet zijn geweest. Pure, volkse kunst. Versiering in al zijn eenvoud. Aan haar voeten liggen honderden verzoeken om hulp: “ Heilige Moeder Maria, spreidt uw alles beschermende mantel over ons uit…” Ik wil niet achterblijven en voor ik het kerkje verlaat steek ik een kaarsje aan bij het Mariabeeld. Zolang het brandt blijf ik nog even, hoewel ik allang weer onderweg moet. Verder op mijn levensreis…

…waar ik nu ben aangekomen in mijn herfst, het jaargetijde van zachte weemoed en zoete najaarsmin. Van eeuwig zingende bossen met bladeren die, vallend van tak naar tak, zich bewegen als muzieknoten op een notenbalk. Muziek heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven en doet dat nog tot op de dag van vandaag. Genres verbonden met alle levensfasen omhullen mij als een warme deken en zijn direct oproepbaar als de nostalgische noodzaak daar is. Pop, new age, Keltisch, ambiënt, jazz, met klassieke muziek als finale bestemming. Muziek die stond voor betere momenten, zoete herinneringen aan tijden die niet meer komen. Aan momenten van vlinders in je buik. Droommomenten. Beelden door de mist. Muziek luisteren is misschien nog een hoger goed dan muziek maken, al zou ik…
Mijn levensreis is vooral ook een muzikale reis en evenzeer een ontdekkingstocht. Het wisselen van muzieksmaak was als het ronden van de kaap, zeilend van het ene avontuur in het andere.

Ineens heb ik heimwee naar het stof van de karavaansporen, naar de tinteling van de nieuwe morgen over Mount Kailas. Momenten die ik koester, die altijd blijven glanzen. Zou ik nog eens…? …in het echt? Zou ik het kunnen, je losmaken van huis en haard en alle conventies achterlaten? En ongemerkt kijk ik naar de vrouw daar op de bank, ik kan haar zo uittekenen, in die gebogen houding. Meer dan 40 jaar zit zij daar al, toonbeeld van trouw en van alles wat een man gelukkig kan maken. Voor ik de eerste oase bereikt zou hebben, zou ik smachten van heimwee naar haar. Mount Kailas wordt dan weer de uitkijktoren in Egmond a/d Hoef waar wij ons verloofden, de Zijderoute weer de straat waarin wij wonen, met beide benen op de grond. Hier ben ik neergezet, hier ben ik gelukkig…
Dit alles, de hoogte- en dieptepunten in een mensenleven, laat ik mij niet meer afnemen. Ik draag ze bij mij als een blauwdruk van een reis, vol geluksmomenten die mij naar de keel grepen, maar ook met gedoofde zonnedagen als markeringspunten in de vorming van mijn ik. Inmiddels heb ik het huppelen allang verleerd en schrijf ik steeds vaker in de verleden tijd, maar gelukkig is “tijd” een subjectief begrip. Tijd is waar je uit kunt stappen, tijd die eeuwig kan duren, de tijd kan op een bepaald moment zelfs tot stilstand komen als fotomomenten in een album. Maar intussen schrijdt de absolute tijd onverbiddelijk voort, verslindt de toekomst en vergroot alles uit wat vooraf ging. Wanneer straks alles in duizend stukken valt en ik zal verdrinken in de ziltheid van mijn tranen is mijn reis slechts herinnering. Aan alles wat geweest is, en gebeurd is. Aan al het licht en donker van een levensreis. Stille herinneringen zullen het zijn. Zonder woorden…

© Cees Sleven / januari 2016

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s